De eerste keer dat beide clubs mekaar vonden op Staaien was in 1989. Op de allerlaatste speeldag viel er voor beide teams niets meer te rapen. STVV had zich genesteld in de subtop, en Genk had al lang vrede genomen met een degradatie. De einduitslag was dan ook een scoreloze 0-0.

In 1991 waren we terug. En hoe! Weer trok KRC pas in mei naar Staaien, dit keer op de voorlaatste speeldag. Het zou een historische wedstrijd worden, waarbij menig STVV-sympathisant een traantje zal laten indien zondag 19 mei 1991 plots in een gesprek ter herinnering gebracht wordt. Beide clubs zaten volop in de strijd tegen de degradatie, en hadden genoeg aan één punt om zich te redden. Dat was echter buiten de Congolese waard Anges N'Gapy gerekend. Hij kopte de 0-1 op het scorebord, en onder een feestende en lichtjes treiterende Genk-menigte verliet STVV eerste klasse. De legende zegt trouwens dat het hier fout is beginnen lopen. Het woord "broedermoord" werd opgenomen in de Haspengouwse Dikke Van Dale, met KRC Genk dat een schitterende vertolking van Kaïn neerzette.

Het duurde daarna tot het seizoen 1996-1997 eer we Staaien nog eens mochten vereren met een bezoekje. Genk was stilaan aan de weg naar de top aan het timmeren, en STVV was een modale middenmoter. Opvallende basisspeler bij Genk dat jaar was Bart Vanmarsenille, die na een dubbele beenbreuk overkwam van STVV. Ook aan de overkant stond een ex-speler van Genk, Patrick Goots. Die knalde de thuisploeg al vroeg in de wedstrijd op voorsprong. Maar op het uur maakte de pas ingevallen Souleymane Oulare gelijk met een droge knal onder doelman Marc Houdenaert. 1-1 was meteen ook de eindstand.

Het jaar daarop was een echt Genks boerenjaar. De geboorte van het blauwe legioen was goed verlopen, en de Genkse supporters bevonden zich in de zevende hemel. En als er een achtste was, dan zaten ze daarin! Hoewel Staaien weinig overeenkomsten vertoont met een hemel, maakten de Genkies weer massaal de verplaatsing naar Haspengouw. Andersom wachten we trouwens nog altijd op een massaal volksverhuis van de kanaries, dit geheel terzijde. Philippe Clement en Branko Strupar beslechtten op die 28ste februari 1998 het duel, en mede dankzij deze 0-2 overwinning werd KRC vice-kampioen. En STVV werd toch ook mooi veertiende.

Maar we moeten niet altijd winnen tegen de kanaries. Om de competitie toch nog enigszinds spannend te houden, werd in ons kampioenenjaar slechts gelijk gespeeld in de derby. We werden dan weliswaar kampioen, maar op Staaien werd we toch even halt geroepen. De kampioenenploeg kwam nochtans al vroeg op voorsprong via de onvermijdelijke Branko Strupar. Maar Patrick Teppers, inderdaad, die met die keerborstel onder zijn neus, zette zijn ploeg nog voor de rust langszij met een penalty tegen de toekomstige landskampioen. Meteen na rust zette Mike Origi, een echte kampioen, de kampioenenploeg weer op voorsprong. Het was echter Filip Fiers, niet meteen een kampioen, die een kwartier voor tijd de 2-2 op het bord zette. STVV speelde dat seizoen een schit-te-ren-de negende plaats bij mekaar, terwijl Racing Genk kampioen werd, geloof ik ...

Tijdens datzelfde seizoen, waarin Genk dus kampioen werd, troffen beide kemphanen mekaar ook nog eens in de kwartfinale van de Beker van België. Het was wachten tot de negentigste minuut vooraleer de beslissing viel. De ingevallen Stefan Teelen deed zowat zijn enige geslaagde actie in zijn hele Genkse carrière, en drong vanop links de zestien binnen. Hij zette voor, en het was Dirk Van Oekelen die de bal voorbij zijn eigen doelman Dusan Belic schoof. Het hoeft geen betoog dat deze actie vaak voorkomt in het lijstje met favoriete derbymomenten.

Al zal dat een close second worden met de volgende alinea. Want op 30 oktober 1999 werd geschiedenis geschreven. Genk draaide een uitermate zwak seizoen, en zou pas op de achtste plaats eindigen. Wat nog altijd vijf plaatsen hoger is dan STVV, weliswaar. Na acht minuten maakte Mark Vangronsveld één van zijn zeldzame doelpunten. Een mooie knal in de bovenhoek, en meteen was de toon gezet. Nog zo iemand die zelden scoort was Jesper Janson. Maar die dag kon het niet op. 0-2 via de Zweed. Nog voor het half uur stond het 0-3. Mike Okoth Origi was de dader van dienst. Meteen na rust zou hij nog eens toeslaan, 0-4. En de kers op de taart, het neusje van de zalm, de hagelslag op de petitbeurre-koekjes, de slagroom op de smurfentaart, de Jim Morisson in The Doors kwam toch wel van Mister Koninklijke Racing Club Genk. Kapitein en legende Domenico Olivieri zette de 0-5 forfaitcijfers op het bord! Grazie, Domenico!

Ook dat jaar troffen de Limburgse broeders mekaar in de beker. Deze keer in de halve finale. De heenwedstrijd in het Fenixstadion was een troosteloze bedoening, en er waren evenveel doelkansen als doelpunten. Het bleef dus 0-0. Maar nu wachtte de Hel van Staaien voor KRC Genk. Daar had Mike Origi even geen zin in, en hij doofde het vuur al meteen. 0-1 en Racing trok voor de tweede keer naar de Heizel. Het zou later de beker winnen tegen Standard met maar liefst 4-1. Ik weet het, dit is het STVV-vernederingsartikel, maar deze mocht ik toch niet laten liggen?

Het was ondertussen wel welletjes geweest met al die overwinningen daar op Staaien. Het begon ook Akram Roumani te irriteren, terecht overigens! Met een heerlijk owndoelpunt bracht hij in het seizoen 2000-2001 de thuisploeg langszij. Eerder had Isaias al gescoord voor de kanaries, maar Hendrikx en Paas brachten KRC op een 1-2 voorsprong. Tot Roumani dus met een heerlijke lob zijn eigen doelman verschalkte.

Daarna was het weer even goed. STVV had even kunnen genieten van het succes van een gelijkspel, nu was het weer vier seizoenen aan KRC. Even kort resumeren: in 2001-2002 scoorde Thomas Chatelle het enige doelpunt, 0-1. Een jaar later scoorde Wesley Sonck zijn meest befaamde hobbelgoal uit zijn carrière, ook hier werd het 0-1. In het seizoen 2003-2004 werd weer eens uitgepakt. Roussel, Haroun en Van Der Ven zorgden voor een 0-3 overwinning. Een jaar later werd het 0-2, doelpunten van Matoukou en Stojanovic.

Naar het schijnt zou in het seizoen daarop, we zitten ondertussen in 2005-2006, ook een derby gespeeld zijn voor de Beker van België. Geen enkel archief in de hele wereld kan me hierover echter meer informatie bieden ... Gaan we dan maar verder met de competitie. Sander Debroux zette STVV in april 2006 al na vier minuten op voorsprong, maar Vandenbergh maakte de Genkse achterstand al vlug ongedaan. Na een goed uur spelen trok Soley Seyfo al zijn registers open, en met een heerlijke schicht bracht hij zijn ploeg op voorsprong. Maar tien minuten voor tijd was het Jeroen Simaeys die de 2-2 op het bord zette.

In de twee volgende seizoenen werd de derby telkens met 1-2 gewonnen. In 2006-2007 bezorgden Ljubojevic en Sander Debroux met een owndoelpunt de overwinning, een jaar later deden Wouter Vrancken en Elyaniv Barda dat.

Wint STVV dan nooit eens? Jawel, dit seizoen zouden ze ons gaan afmaken. Nadat STVV een jaartje in tweede klasse mocht rusten van al dat derbygeweld, kwamen ze keihard terug. Met een 21 op 21 konden de kanaries geen betere start dromen. Op de achtste speeldag kwam Racing over de Stayenvloer. Als ze nu niet zouden winnen, zou het nooit gebeuren. Na een half uur stond het 0-3 ... Ogunjimi, Barda en Buffel brachten het bezoekersvak in extase. In de tweede helft kwam STVV nog wel terug tot 2-3, na doelpunten van ex-Genkies Euvrard en Alex, maar het was Moussa Koita die de 2-4 eindcijfers in de bovenhoek kopte.

Ook dit jaar kregen ze de kans om wraak te nemen. Op 27 oktober 2009 werd op Stayen de achtste finale van de Beker van België gespeeld. Met de moed der wanhoop begonnen de kanaries aan de opdracht, maar na vijf minuten stonden ze alweer tegen een achterstand aan te kijken. Marvin Ogunjimi had KRC op voorsprong gebracht, en die zou het niet meer afgeven. Weer kon STVV niet winnen van de grote broer.

Stayen ... Het lijkt een waar Genks succesverhaal te zijn, en dat is het ook. Zondagavond kan er aan een nieuw hoofdstuk gebreid worden. Een uitgebreid hoofdstuk, want het wordt misschien wel de belangrijkste wedstrijd van ze allemaal.