Daar is ze weer. Als een mokerslag bij heldere hemel komt ze eraan. Je weet dat de confrontatie onvermijdelijk is, maar niemand die zich er bij wil neerleggen. Niemand die de feiten onder ogen wil zien. En dan plots is ze daar. Als een koude stiefmoeder wacht ze je op. Die voetballoze periode. Hoe gaan we ze nu weer te lijf gaan?

Gelukkig is dit het jaar 2010. We kunnen ons opmaken voor het wereldkampioenschap in Zuid-Afrika. Maar het is niet hetzelfde. Zolang de stad Genk de onafhankelijkheid weigert uit te spreken, kunnen we onze helden niet aanmoedigen. Het is wel een ideale gelegenheid om de grenzen eens te verleggen. Kijk die Spanjaarden met hun frivole voetbal, kijk die Engelsen met hun harde tackles, kijk die Duitsers met hun nooit aflatende Sturm und Drang, kijk die Fransen met hun valsspelerij. Maar het is niet hetzelfde.

Aan voetbal geen tekort. Het mozaïekbeeld zal groen kleuren. Het mooiste doelpunt, de mooiste passeerbeweging, de mooiste redding, de mooiste tackle, de mooiste benen, de mooiste snor, het mooiste kontje, de mooist getrimde neusharen. Alles komt aan bod. De mooiste looplijn, de mooiste organisatie, de mooiste positiewissel, het is waarschijnlijk te veel van het goede. Maar het is niet hetzelfde.

Het is niet hetzelfde als onze blauwe helden, die wekelijks de mat betreden. Het is niet hetzelfde als uren voor de wedstrijd de zenuwachtigheid voelen stijgen. Het is niet hetzelfde als de supporters vanop straat horen zingen. Het is niet hetzelfde als het stadion betreden en die adrenalinestoot door je lijf voelen pompen. Het is niet hetzelfde.

En zo lig je in je zetel. Op TV speelt Zuid-Korea tegen Nigeria. Je kent niet één speler. Maar het is voetbal. Je kijkt naar de wedstrijd. Je gedachten dwalen af. Alsof je in een trance zit nemen de tweeëntwintig spelers een andere gedaante aan. De groene truitjes van de Super Eagles zijn nu plots blauw. Ze krijgen een corner. Je zet je al wat rechter in je zetel, en neemt je sjaal in je handen. De roodhemden krijgen de bal niet weg, en daar is hij dan. Die blonde nummer veertien. Met een loeihard schot poeiert hij de bal via de paal voorbij een grabbelende doelman. Je springt recht en schreeuwt het uit! JA!!!

Je vriendin kijkt je verbaasd aan. “Er is toch niets gebeurd in de match?!” kijkt ze verwonderd naar het scherm, de armen wijd opengesperd. Je zegt niets, kijkt naar het scherm en zet je weer neer in je zetel. Een beetje schaamtevol. Je kan toch moeilijk zeggen wat je je net had ingebeeld? Ze verklaart je nu al zot.

Het regent buiten. Wat jammer toch, en je had je vriendin nét beloofd om de tuin te onderhouden. Met een lichte grijns plof je je neer in de zetel. Nieuw-Zeeland tegen Slowakije. Voetballen ze daar?! De wedstrijd is één langgerekte geeuw. Tot in de slotfase. Eén of andere Mulligan gaat neer in het strafschopgebied, en de scheidsrechter fluit penalty voor Nieuw-Zeeland. Je geraakt weer in een trance. Alles rondom je beweegt, en de spelers keren terug in een andere gedaante. Achter de bal staat nu een lelijke roodhemd, terwijl de doelman energiek op zijn lijn staat te springen. Je bijt op je nagels, en als de roodhemd aan zijn aanloop begint, stokt je adem. Hij trapt de bal … tegen de paal! JA!!! Je springt weer recht en vliegt je vriendin om de nek. Je wijst met je vinger naar de penaltynemer, en lacht hem uit.

Op een norse toon bromt ze: “Wat krijg jij nu ineens? Wat heb je tegen die arme Nieuw-Zeelanders?” Nieuw-Zeelanders? Maar het is toch … Je zet je weer rustig in je zetel neer. Wat scheelt er toch met je? Ja, wat heb ik eigenlijk tegen die arme Nieuw-Zeelanders?

Dagen gaan voorbij. We zijn ondertussen begin juli, en er valt nog één wedstrijd te spelen. De finale. Aartsrivalen Engeland en Duitsland beslissen over negentig minuten wie de trofee mee naar huis mag nemen. In de voorbeschouwing gaat het maar over één ding: rivaliteit. Hoe Geoff Hurst in 1966 het meest controversiële doelpunt ooit in een WK-finale scoorde. Hoe Stuart Pearce de beslissende penalty miste tijdens de halve finale in 1990. Hoe Andy Möller het gastland uitschakelde tijdens de halve finale van het EK in 1996. En hoe Michael Owen en Emile Heskey de Duitsers een historische 1-5 nederlaag aansmeerden in München.

De wedstrijd is begonnen. Dat stadion is zo klein? En sinds wanneer spelen de Duitsers in het geel? En die duizend Engelsen maken veel meer kabaal dan die Duitsers? Je ziet die mannen in het wit naar voren spurten. De vroege achterstand heeft hun geprikkeld. De Duitsers hebben geen schijn van kans.

Na de overwinning van de Engelsen ween je tranen van geluk. Je kruipt op de grond en aanbidt de goden. Geïrriteerd en met het hoofd schuddend bekijkt je vriendin je aan. Op een licht arrogante toon vraagt ze aan jou: “Waarom zit je hier te wenen en kruip je op de grond van vreugde bij een overwinning van Engeland?”

Engeland? Het is toch … KRC Genk dat gewonnen heeft?