Geen lid? Meld je aan!

Turboslak schreef:


In geen enkele omstandigheid kan hij spelen voor Januari.

Steiriel schreef:

Bij AA Gent niet goed genoeg bevonden en doorgestuurd door ... Zjors Leekens.

Wraakroepend dat een goede prestatie van de Rode Duivels wordt verstoord door het getaffel van die mislukte catcher. Het stond in de sterren geschreven dat hij weer zou klungelen, iedereen houdt z'n hart vast als hij aan de bal is, behalve Zjors Leekens.

Jelle Vossen warmt zich trouwens op.

FOR THE LOVE OF THE GAME ...

www.blauwwit.be/component/content/articl...he-love-of-the-game-

Zaterdag 4 september 2010. In de Engelse Ryman Isthmian Football League Division One South wordt de vierde speeldag afgewerkt. Ver weg van de overhypte Premier League en zijn overzeese, en overbetaalde, sterspelers wordt er nog voetbal gespeeld in zijn puurste vorm. Voetbal, bestemd voor de gewone man. Voetbal, dat nog niet is ontdekt door buitenlandse investeerders die een nieuwe speeltje zoeken.

Het decor is geen betonnen bunker met op elke hoek een restaurant waar veel te dure prawn sandwiches worden verkocht. Hier wordt voetbal gespeeld in kleine, gezellige stadions. De supporters kunnen het gras ruiken. En af en toe ook de uitstootgassen van de dichtbij gelegen fabrieken. Amateurvoetbal.

Bezegeld met schitterende clubnamen als Dulwich Hamlet, Eastbourne Town, Metropolitan Police (de ploeg bestaat enkel uit leden van de Londense Metropolitan Police Service, nvdr) en Bognor Regis Town springt er toch één club in het oog. Een aparte club, die in hun roemrijke historie hoge toppen scheerde, maar bewust in het amateurvoetbal is gebleven. Een club, die normen en waarden hoog in het vaandel draagt. Een club, waarvan de spelers enkel uit liefde voor het spelletje wekelijks de grasmat betreden. Die club is Corinthian-Casuals Football Club.

We kunnen het ons tegenwoordig nog moeilijk voorstellen, maar in 1882 zwaaide het Schotse nationale elftal de scepter in het internationale voetbal. Waarschijnlijk waren de robuuste Schotten meer gewend om met zware varkensblazen en oncomfortabele voetbalschoenen om te gaan. De assistent van de Engelse voetbalbond, N. Lane Jackson, kon dit niet verkroppen. Hij beet er zijn hoge hoed op stuk. Menig ganzenveer vloog dan ook tegen het raam, al dan niet met de gans er nog aan. Die verdomde Schotten, met hun nichterige rokjes.

Tot een illuster moment zich meester over hem maakte. Hij wreef zijn snor goed, legde zich achterover in zijn stoel en keek naar het houten plafond. Hij sloot zijn ogen, en droomde weg van een ploeg die de Schotten terug de grens zouden overjagen. Hij riep enkele gelijkgezinden samen in zijn kantoor, en zo gebeurde het dat hij zelf een team samenstelde dat zich kon meten met de groten der aarde. Verzot op de Griekse cultuur, stelde de Engelse international H. A. Swepstowe Corinthians voor als clubnaam. Dit werd door de andere leden unaniem geaccepteerd.

Na enkele vergaderingen over en weer boog N. Lane Jackson zich over zijn eiken bureautafel, dopte zijn ganzenveer in het potje inkt, en begon de notulen van de club op te stellen. Toegekomen aan puntje zeven begon - misschien wel onbewust - de rijke historie van de club. Een citaat: “The club shall not compete for any challenge cup or prizes of any description whatever.” Dit romantisch ideaal trok veel spelers aan, en in een mum van tijd zat de kleedkamer van Corinthians FC (ze huurden het stadion van Crystal Palace voor hun thuiswedstrijden, nvdr) boordevol talent. Doch liet de club toe dat enkele spelers zich ook aansloten bij andere, professionele clubs. Voornamelijk om hun talent verder te laten ontwikkelen. En dat loonde, want de club was in het einde van de negentiende eeuw de hofleverancier van het Engelse nationale elftal. In 1894 en 1895 speelde Engeland zelfs twee interlands tegen Wales met enkel spelers van Corinthians FC.



Uiteraard had zo’n talentvolle club zijn plaats in de Football League. De grote bazen van het Engelse voetbal vonden de weg naar het zuiden van Londen, en kregen meteen het beruchte puntje zeven onder hun stijve neus geschoven. Corinthians FC neemt niet deel aan enige vorm van competitie en blijft zich beperken tot vriendschappelijke duels.

Slechts één keer nam de club deel aan een competitie. Vanaf 1898 werd de finale van de Sheriff of London Charity Shield, een initiatief van Sir Thomas Dewar dat geld in het laatje moest brengen voor goede doelen, beslecht tussen de beste amateurclub en de beste professionele club. Corinthians nam maar al te graag deel aan deze wedstrijd voor het goede doel, en kon als enige amateurclub de beker op zijn palmares toevoegen (drie keer: 1898, 1900 en 1904, nvdr).

De Football Association had grote zorgen. Een amateurclub die de professionele clubs belachelijk maakt, zoiets is onmogelijk. De winnaar van de FA Cup in 1884, Blackburn Rovers, werd enkele dagen later afgedroogd met 8-1. Bury won in 1906 de finale van de FA Cup, maaar moest meteen daarna het onderspit delgen tegen Corinthians met 6-0. Het smeerde Manchester United ook nog eens de grootste nederlaag uit de geschiedenis aan: 11-3. En nu wonnen die amateurs ook nog eens de Charity Shield. De Football Association vond er niets anders op dan een verbod op te leggen voor de club om nog tegen professionele clubs uit te komen. Van nog meer schandelijke nederlagen werden de grote clubs op die manier aldus bespaard.

Corinthians liet het niet aan zijn hart komen, en begon aan een indrukwekkende tournee. De club bezocht zowat elke uithoek van de wereld, en liet overal sporen na. Als ware missionarissen. Het maagdelijk wit van Real Madrid vindt zijn oorsprong in het bezoek van Corinthians FC in 1902. En na een doortocht in Brazilië in 1910 adopteerde Sport Club Corinthians Paulista zelfs hun clubnaam, tegenwoordig nog steeds een topclub in Brazilië. Als eerbetoon aan het schitterende team organiseerde de Zweedse voetbalbond na een tournee door Zweden in 1904 zelfs een nieuwe competitie: de Corinthian Bowl.

De relatie met de Football Association bleef echter verzuurd. De introductie van de penalty vonden ze bij Corinthians echter zo banaal, dat ze besloten om een gekregen penalty met opzet te missen. Bij een penalty in het voordeel van de tegenstander werd zelfs niet eens de moeite gedaan om de bal tegen te houden. Ook doelpunten werden nauwelijks gevierd, uit respect voor de tegenstander. Bij een rode kaart voor de tegenstander haalde ook de trainer van Corinthian-Casuals er een speler af. Zomaar, om het eerlijk te houden.

De Eerste Wereldoorlog liet echter grote sporen na. Vele spelers verlieten de club, en resultaten vielen tegen. Ze vonden in het stadion van Queen’s Club een nieuwe thuisbasis, maar ook dat veranderde niets aan de tegenvallende resultaten. Corinthians FC maakte in 1923 voor de eerste keer zijn opwachting in de FA Cup, nadat het clubbestuur de notulen had gewijzigd: “The club likes to depart from their usual rules and to take part in a contest which did not have charity as its primary object". Maar zonder succes.

In 1939 volgde er dan een fusie met Casuals, een andere amateurclub in Londen met dezelfde normen en waarden. De Corinthian-Casuals Football Club was geboren. Ze kleurden de amateurreeksen in het Engelse voetbal, vooral door hun nieuwe roze truitjes. Leunend op hun roemrijke historie trokken ze het land rond. Doch bleef het doel van de club ongewijzigd. Een groep jongens bij mekaar krijgen die op het hoogste niveau van het amateurvoetbal kan spelen. Dit alles onder de vlag van fairplay. De club raadt zijn spelers af om met de spelleiding in discussie te gaan, en doelpunten worden gematigd gevierd.



Het duurde echter tot 1988 vooraleer de club zijn eerste eigen thuisbasis kon verwerven. Corinthian-Casuals ging een fusie aan met het noodlijdende Tolworth FC, en werd meteen eigenaar van de faciliteiten. Uit respect voor de grote historie, bleef de clubnaam echter ongewijzigd. In dat jaar maakten ze opnieuw een tournee door Brazilië. Socrates, de verfijnde Braziliaanse middenvelder die het WK 1982 kleurde, trok daarin zelfs een keer het shirt van Corinthian-Casuals aan. De filosofische voetballer was een grote fan van de ideologie van de club, en door de link met zijn Braziliaanse club Corinthians werd de band alleen maar versterkt.

In moderne tijden, waar enkel de overwinning telt ten kosten van alles, zelfs de fairplay, is het spijtig dat een club met zulke eerlijke normen en waarden in de vergeethoek is beland.

Momenteel speelt Corinthian-Casuals Football Club in de Ryman Isthmian Football League Division One South. Misschien wel de laatste competitie waar de ideologie en working-class pragmatisme van de club zijn plaats heeft. Corinthian-Casuals ontvangt morgen Whitehawk. For the love of the game ...

"Come on chaps, follow the Casuals
As they take to the field!
Preserving time-honoured tradition,
Displaying bold vigour and zeal.
Resplendent in chocolade, pink and true blue,
Eschewing pecuniary gain,
Three cheers for Corinthian Casuals!
Symbol of good in the Game!"

"Zelfs het behalen van Play-Off I kon bij Thibaut het gebrek aan sex en drugs niet doen vergeten."

sogano schreef:

En ook van Koen Casteels, Gilles Lentz, Daeseleire, Joneleit, Camus en Ogunjimi.

shakespare schreef:

... sinds ze Anele een negatieve beoordeling gaven?

In principe zijn testen een goed initiatief. Je kan zien hoe de speler zich gedraagt op training, hoe hij past in het systeem, in de groep en in de Genkse omgeving. Bij een "gewone" transfer kan je dat niet.

Maar zoals gezegd, een speler die meteen klaar moet zijn voor het grote werk, kan je zo moeilijk vinden. Al had ik wel goeie hoop bij Shakison, maar die vroeg dan weer te veel. Spelers die nu echter nog geen club hebben gevonden, zijn volgens mij niet goed genoeg. Of je moet wel héél veel geluk hebben.

Hopelijk kan ik vanaf morgen nog eens trots zijn om een belg te zijn! Is van België-Spanje geleden.

Dat Van Buyten start vind ik onbegrijpelijk: Zwaar overschatte speler volgens mij. Ook van Simons ben ik geen fan, al doet hij het voorlopig behoorlijk bij Nürnberg.

Ik zal er vast en zeker bij zijn, aangezien Brugge maar een half uur ligt van waar ik woon! Ik kan al niet meer wachten tot het zover is, maar eerlijk gezegd heb ik een slecht gevoel...

Stel je voor... 18/18 voor Genk & 6/18 maar voor Brugge... Dat zie ik gewoon niet gebeuren. Zou eerlijk gezegd tevreden zijn met 1 puntje!

KOMAAN: ALLEMAAL NAAR BRUGGEEE! FORZA RACING!

Genk en Franky gaan duidelijk voor het 4-tal Carvalho,Croux,Limbombe en Njengo. Komen allemaal uit het team waar Praet,Origi en Ferrera zijn weggeplukt. Dit 4-tal krijgt veel kansen in de oefenmatchen en trainen regelmatig mee. zijn nog maar 15-16 jaar.

Briels,Ayub en Leroy hetzelfde. Leroy is denk een van de enige ouderen die nog een kans maakt om tot de a-kern te geraken. De beloften zijn ook ferm verjongd.

Uit het Belang:

"In principe moet Racing Genk zijn eerste bekeropdracht aan de kust afwerken, maar men is van plan om Koksijde volgende week te overhalen naar Limburg af te zakken."

*zucht*

Het begon eigenlijk al in het seizoen toen ze de titel wonnen. Op de voorlaatste speeldag moesten wij naar Lierse, terwijl Club op Antwerp speelde (en 2-0 verloor dacht ik). Aan de rust stond Genk nog 1-2 voor, maar in de tweede helft zette Lierse de situatie recht en won met 5-2. De supporterskernen, die toen naast mekaar stonden, hadden de hele wedstrijd wat heibel. De usual banter, niet meer dan dat. Na de wedstrijd hadden de fans van Lierse een pitch invasion, ze vierden -ietwat vroegtijdig- de titel. Uiteraard kwamen er ook een aantal fans naar het bezoekersvak, waar ze een applaus kregen en de sjaals vlogen over en weer.

Jamal schreef:

Dit seizoen is anders. Die twat van een Flavio Briatore is eindelijk weg, en er zijn nieuwe eigenaars. Met manager Neil Warnock hebben ze iemand die de weg uit de Championship kent, en die voor stabiliteit kan zorgen in een club. Hij kent de Championship door en door. De omkadering zie ik goed zitten bij Queens Park Rangers.

Ook op het veld zit het goed in elkaar. Met Adel Taarabt hebben ze intrinsiek misschien wel de beste voetballer uit de Championship. En Warnock laat hem ook doen waarin hij het best is: voetballen. Derry en Faurlin zorgen centraal op het middenveld dan voor de defensieve taken, die Taarabt nog al eens aan zich laat voorbij gaan.

En op transfer deadline day hebben ze nog twee spitsen aangetrokken: Tommy Smith van Portsmouth en Rob Hulse van Derby County (die vorige week zaterdag tijdens Derby - QPR "ziek" was en niet meedeed, now we know why ). Broodnodige opties in de aanval om de ouder wordende Helguson te vervangen, al zijn het niet de meest trefzekere spitsen.

Bij Galatasaray zijn ze wel héél open met hun communicatiebeleid

Dit blijkt trouwens ergens in Roemenië te zijn. Ik vond het al vreemd dat iedereen hier afkwam met FC Bagdad en SK Islamabad

Door deze transfers is Standard ineens weer kanidaat voor de titel, doeme!